احساس امنیت در کودکان

سلام عزیزان . احساس امنیت اولین گام برای رشد خلاقیت و زندگی اجتماعی سالم می باشد اما رسانه ملی اخیرا با پخش فیلم ها وسریالهایی این احساس امنیت را در کودکان و نوجوانان مورد تهدید قرار داده است . فرزندان ما آنچه را که می بینند به حافظه کوتاه مدت وسپس بعد از مدتی به حافظه ی بلند مدت می سپارند . شاید در مراحل اولیه و شرایط عادی و نرمال اثری از آنچه که در حافظه سپردند در رفتار ظاهریشان دیده نشود اما همینکه به مسایلی که با توجه به شخصیت خودشان بحران به نظر می رسد مواجه شوند اثرات سوء این فیلم ها خود نمایی می کند .برای مثال کودک چهار ساله با شنیدن صدای ترقه های شب میلاد حضرت علی (ع) از زیر چادر مادرش خارج نمی شد وگریه می کرد و می پرسید الان می میریم ؟ یا نوجوان 17 ساله ای از والدین خود می پرسد اگرپای دشمن به کشور ما باز شود ومن شما را از دست بدهم چه کنم ؟ دلیل سوالش روئیایی بود که شب گذشته بعد از دیدن سریالی دیده بود .خوب این را منکر نیستم که بسیاری از فرزندان ما ماجرا جو هستند و دیدن این گونه فیلم ها و تصاویر چندان رنجشان نمی دهد اما این به واقع صحیح نمی باشد حتی همین کودکان اگر به دقت در رفتارشان بنگریم می بینیم خلل های رفتاری دارند و با تحلیل در می یابیم که اثر همین نمایشها می باشد . اما خودشان تلاش می کنند که آسیب ها را پنهان کنند . این پنهان کاری نتیجه ی آموزش های ناصواب محیط آنهاست که نمی خواهند احساس حقیقی خود را بروز دهند . خوب در هر حال فرزندان ما آسیب پذیر هستند وبا دیدن این سریالها وفیلمها-هر چند در پایان ختم به خیر شود - حس عدم امنیت در آنها به وجود آمده و با تکرار این برنامه ها افزایش میابد . حال اگر بخواهیم فرزندان ما رشدی سالم و خلاق و سازنده داشته باشند ، باید چه کنیم ؟ شاید نتوانیم رسانه ملی را هم پالایش کنیم . با وجود این شرایط چگونه حسی که تخریب شده را ترمیم کنیم . در حالی که می دانیم ترمیم شدن آن به شکل اولیه محال است زیرا این کودک با اصلاح تفکرش ، دوباره به حقیقت متولد نشده ودر ضمیر پنهان خود تجارب خود را دارد و با تلنگری حتی جزیی دوباره سر باز خواهد کرد . حال چه کنیم ؟

این سخن من از این روست که می دانم همه به رسانه های جهانی دسترسی داریم که بسیار برنامه های نامناسب منتشر می کنند اما پدر ومادرهایی هستند که باز هم فرزندانشان را در محیطی بدون این آلودگی ها تربیت می کنند و به رسانه های داخلی و عمومی وملی اعتماد می کنند ؛ اما به اعتماد آنها هم گاهی بی توجهی می شود . باید چه کنیم؟